සුළඟ

යොවුන් විය දිවි කතර වරකදි

හමුවුණාවූ සිහිල් සුළඟකි,

ස්පර්ශයක් ලත් සැණින් ලියලා,

මහ දුරකුත් දිවූ සිතුවිලි,

වචනයක ගිවිසුමක් නොලබා,

වරින් වර ඕ ඇසු පැනයකි,

පිළිතුරක් ලද නමුත් එකලදි,

සැනසුණාදැයි තාම අරුමෙකි.

ලොවට හඬගා කියනු රිසි මුත්,

සඟවුණාවු මහා කවියකි,

සිතින් නොසිරිත් කෙසේ වුවත්,

වරෙක ඇවිළුණු සිහින් ගින්නකි,

සිසිල දෙන මෙන් ඇයුරු කළමුත්,

සිත දාවාලු රුදුරු සැඩ වා,

යනෙනු ඇත නිති නොදී නිවෙනට.