සුළං රැල්ලේ ඉහළ නගිනා සරුංගල් වන් ජීවයේ,
විටෙක රුදුරුව හමන සුළඟේ දරා සිටි ඒ කාලයේ,
ඉහළ නගිනට වරෙක නිදහස ලැබූ මුත් ආකාසයේ,
වරපටක දුර ඇදී නැවතී ලෙළදෙමින් සිරවී රැඳේ.
සියොත් මිතුරන් වරෙක නුදුරුව රැඳී සිටියත් සිතුමතේ,
කවර කලෙකද වුනේ මිතුරන් මියුණු නොමියුණු ආකහේ,
වැසි වැටුණු කල විදුලියත් බට නුදුරක්ද අවසානයේ,
සියොත් මිතුරන් දනිත් එය පෙර පැන ගොසින් උන් වත්මනේ,
කෙතෙක් ඈතට ඇදී ගියත් සසලිත මහා දුර ඒ ආකහේ,
කොහේ රැඳෙනුද එවන් කලෙකදි වළා මත නම් ඉඩ නැතේ,
වළාකුල් වූ දුහුල් සුළඟක් නොරැඳී පෙදෙසක කිසි කලේ,
වරෙක නුදුරක සිටිය මුත් වුන් කෙලෙස රැඳෙනුද දිගු කලේ.
නුදුරු බෝ වුන් දුර ගියත් මේ බවේ ලත් සුළු නිදහසේ,
කඩදාසියෙන් දිවිය ලත් කෙසේ කරනුද එමලෙසේ,
වරපටක දුර වැටගසා දුන් වර්ණවත් මේ ජීවිතේ,
සිතක් නැති ලෙස රැඳී ඉන්නෙමි පොළොව සිඹිනට අවසනේ...
#උපුටාගැනීමක්_නොවේ
No comments:
Post a Comment