මුණගැසුනි මට යමෙක් අසරණව,
සිඟමන් යදින මුත් තම අඹුට සරණව,
මහ දවල් මතකයක්වත් නොමැතිව දුවන,
යමෙක් සිඟමන් නොයදින තැනක,
සිඟමන් නොයදින බසෙකින.
එවිට මට සේකර සිහිවිය,
ඔහු කියනු ඇත, සිඟමන කෙතරම් නම්බුකාර වන්නේදැයි,
දෙයට වඩා බොහෝ වැදගතුන් බඩ වියත වඩා ගැනීමට කරන,
මින් එහා කිව නොහැක, වැට බැඳෙමින් ඇත ලිවීමට,
නමුත් දිනෙක ලියමි මම සිවලුන් නොහැසිරෙන තැනෙක හිඳ.
*උපුටාගැනීමක් නොවේය....
No comments:
Post a Comment