මග

අක් මුල් ඇදී අඳුරුව ගිය වනයක්ය,

මඩ කුණු පිරී එරෙනා මහ පොලවක්ය,

විටෙකින් දිවිය ඩැහැගන්නා සතුනුත්ය,

එවන් මගක යන අප නම් මිනිසුන්ය,

අකුනු ගසා වසිනා මහ අහසක්ය,

වැටෙනා බිඳිති විසිරී වෙව්ලා යාය,

නවතිනු නොහැක මාවත තව බොහො දුරය,

පෙනෙනා නොපෙනෙනා දුරකින් එළියක්ය,

විටෙකදි හමුවෙනා තව බෝ මිනිසුන්ය,

ඔවුනුත් එවන් ලෙසටම බෝ දුර යාය,

ඇතැමෙක් තල්ලුවකි ඇතැමෙක් මග මාර,

සුළඟක විසිරෙනා දුහුවිලි රොටු සේය,

ඇරැඹුම තැනක නැවතුම නම් තව තැනක,

සුළඟක් වෙතත් වරෙකදි සිසිලස ගේන,

නොරැඳී හමන සුලඟින් ඇති ඵල කුමන,

ගිමනක් නොමැතිමුත් නැවතත් යා යුතුය,

අවසනක් නොදැන යන මග කී කවුරූ,

එළියද නොමැත වරෙකදි ඉදිරිය දැක්වූ,

වැරදී නොමග ගියොතින් යම් කලක් සෙවූ,

එළියෙන් කොහොම මග කියනුයි එයින් මතු..

#උපුටාගැනීමක්_නොවේ